"Ik dacht dat ik gewoon beter mijn best moest doen"

Het verhaal van Marieke (36)

Als je mij drie jaar geleden had gevraagd hoe het ging, had ik waarschijnlijk gezegd: "Druk, maar goed."

Ik werkte vier dagen per week, had twee jonge kinderen, een partner met een drukke baan en een agenda die altijd vol stond.

Van buiten zag het er prima uit.

Van binnen begon ik langzaam leeg te lopen.

Ik merkte het eerst aan kleine dingen. Ik kon nergens meer van genieten. Niet van een vrije middag. Niet van een avond met vriendinnen. Niet eens van een weekend zonder plannen.

Alles voelde als iets dat moest.

Mijn hoofd stond voortdurend aan.

Tijdens mijn werk dacht ik aan de kinderen.

Thuis dacht ik aan mijn werk.

's Nachts lag ik wakker omdat ik bang was iets vergeten te zijn.

Ik dacht lange tijd dat ik gewoon beter moest organiseren. Beter plannen. Minder gevoelig zijn.

Totdat ik op een avond in de auto zat na mijn werk en ineens niet meer naar huis wilde.

Niet omdat ik mijn kinderen niet wilde zien.

Maar omdat ik simpelweg niets meer over had.

Dat moment schrok me enorm af.

Wat mij uiteindelijk heeft geholpen, was begrijpen dat dit geen individueel falen was.

In gesprekken met een psycholoog ontdekte ik hoeveel druk ik mezelf oplegde. Hoe hoog mijn verwachtingen waren geworden.

Ook hielp het om meer te delen met andere moeders.

Voor het eerst hoorde ik vrouwen zeggen dat zij zich soms ook overweldigd voelden.

Dat was misschien wel de grootste opluchting.

Ik was niet de enige.