Als je ouders niet de opa en oma zijn die je had gehoopt

“Ik had het me zo anders voorgesteld.” Ze zegt het voorzichtig. Alsof ze twijfelt of ze dit wel mag voelen.

Het beeld dat je had

Toen je moeder werd, ontstond er misschien niet alleen een nieuw beeld van jezelf.

Maar ook van hen.

Je zag het voor je:

• een oma die langskomt
• een opa die betrokken is
• warmte, steun, vanzelfsprekendheid

Niet perfect. Maar wel aanwezig. En nu merk je dat het anders is.

De teleurstelling die moeilijk te benoemen is

Misschien zijn ze er wel… maar niet zoals je had gehoopt. Ze tonen minder interesse. Nemen weinig initiatief. Of reageren anders dan je had verwacht. En ergens raakt dat.

Maar tegelijkertijd denk je:
“Ze doen toch niets verkeerd?”
“Misschien verwacht ik te veel.”

En zo schuif je het gevoel aan de kant.

Wat er onder deze teleurstelling ligt

Vanuit psychologisch perspectief gaat deze teleurstelling zelden alleen over het hier en nu.

Het raakt vaak aan iets diepers.

Aan:

• verwachtingen van verbinding
• verlangen naar steun
• oude patronen in de relatie met je ouders

Wanneer je zelf moeder wordt, worden deze lagen vaak zichtbaarder. Je komt opnieuw in relatie tot je eigen ouders — maar nu vanuit een andere positie.

De overgang naar een nieuwe rol

In de psychologie noemen we dit een transitie in het familiesysteem.

De rollen verschuiven:

• jij wordt ouder
• zij worden grootouder

Maar die overgang gaat niet altijd vanzelf. Niet iedereen groeit automatisch mee in die nieuwe rol. En dat kan schuren.

Waarom het zo kan raken

Wat we vaak zien in de praktijk, is dat deze teleurstelling voelt als:

• gemis
• afwijzing
• alleen staan

Zelfs als dat niet letterlijk zo bedoeld is. Je systeem reageert op het verschil tussen: wat je nodig had en wat je krijgt En dat verschil kan pijn doen.

Een verhaal uit de praktijk

“Ik dacht dat mijn moeder er vaker zou zijn,” vertelt ze. “Dat ze uit zichzelf zou vragen hoe het gaat. Dat ze mijn dochter zou willen zien.” Maar dat gebeurt niet. En elke keer dat ze zelf moet vragen, voelt het alsof ze iets afdwingt. “Alsof ik te veel ben.”

Ze merkt dat het haar niet alleen raakt als moeder. Maar ook als dochter.

Wat zegt de wetenschap?

Onderzoek naar hechting en familiebanden laat zien dat verwachtingen van steun en betrokkenheid diep verankerd zijn.

Wanneer deze verwachtingen niet worden vervuld, kan dit leiden tot gevoelens van:

• teleurstelling
• verdriet
• stress

Daarnaast laat onderzoek zien dat sociale steun een belangrijke factor is in het welzijn van (aanstaande) moeders. Wanneer die steun uitblijft, kan dat extra zwaar voelen.

De neiging om het te bagatelliseren

Veel vrouwen maken hun gevoel kleiner:

“Het valt wel mee.”
“Ik moet dankbaar zijn.”

Maar gevoelens verdwijnen niet door ze te verkleinen. Ze blijven op de achtergrond aanwezig.

Hoe kun je hiermee omgaan?

Er is geen eenvoudige oplossing. Maar er zijn wel manieren om hier zachter mee om te gaan.

1. Erken je teleurstelling

Zonder het direct te relativeren. “Dit doet me pijn.” Dat mag er zijn. Hoewel dit makkelijk klinkt, is dit een behoorlijke uitdaging. Laten bestaan wat er is. Zonder het te veranderen, op te lossen of weg te maken.

2. Onderzoek je verwachting

Wat had je gehoopt? Wat zegt dat over wat je nodig hebt? Dat geeft inzicht.

3. Kijk naar wat wél mogelijk is

Soms zijn ouders niet in staat om te geven wat je zoekt. Niet omdat ze niet willen. Maar omdat ze het niet kunnen. Dat maakt het niet minder pijnlijk. Maar kan wel helpen om het anders te plaatsen. Waardoor er meer ruimte ontstaat.

4. Zoek steun op andere plekken

Verbinding hoeft niet alleen uit één bron te komen.

Vriendinnen.
Andere moeders.
Een community.

Vanuit het perspectief van YOINN

Bij YOINN zien we deze teleurstelling als iets wat er mag zijn. Niet iets wat opgelost moet worden. Maar iets wat begrepen mag worden. Je verlangt naar verbinding. En wanneer die anders loopt dan gehoopt, doet dat iets. Misschien is de eerste stap niet om het te veranderen… Maar om het te erkennen.

Je mag dit voelen

Misschien is dit belangrijk om te horen:

Je mag dankbaar zijn…
en teleurgesteld.

Je mag begrijpen…
en verdriet voelen.

Die dingen sluiten elkaar niet uit.

Tot slot

Als je merkt dat je ouders niet de opa en oma zijn die je had gehoopt, weet dan:

Je reactie is begrijpelijk.
Je verlangen is menselijk.
En je staat hier niet alleen in.

Soms begint verzachting niet bij verandering. Maar bij het erkennen van wat er is. Een eerste stap kan zijn je verhaal delen bij ons in de community. Weet dat jouw verhaal welkom is.